تعالیم مسیحی

آیا می‌دانستید که شرکت در هر محفل و جمعی خدا را خشنود نمی‌سازد؟ داوودِ پیامبر می‌فرماید: “خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزند و در راه گنهکاران نایستد و در محفل تمسخرگران ننشیند؛” (مزمور ۱: ۱). هم‌صحبت شدن با بدکاران و مسخره کنندگانِ خدا موجب ناخشنودی خدا می‌گردد. اما آنچه خدا را خشنود می‌سازد، این است: “مقدسینی که بر زمینند، . . . همۀ خوشی من در ایشان است.” (مزمور ۱۶:‏ ۳).

شخص دانایی گفته: “برای اشتباهات خودمان وکیل هستیم، برای اشتباهات دیگران، قاضی!” آیا از اشتباهات خود دفاع می‌کنیم، و اشتباهات دیگران را محکوم. عیسای مسیح فرمود: “چرا پَرِ کاه را در چشم برادرت می‌بینی، امّا از چوبی که در چشم خود داری غافلی؟ . . . ای ریاکار، نخست چوب را از چشم خود به در آر، آنگاه بهتر خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون کنی.” (متی ۷: ۳ و ۵).