در طبیعت، بهار فقط یک بار در سال پدید میآید و ما ایرانیان نیز در سال فقط یک بار نوروز را به مناسبت نو شدن و طراوت تازۀ طبیعت جشن میگیریم. اما خبر خوشی که برای ایماندارانِ به مسيح هست، این است که ایشان میتوانند هر روز طراوت و تازگی بهار را تجربه کنند، چنانکه کلام خدا میفرماید: شخص ایماندار، “بسان درختیست نشانده بر کنارۀ جویبار، که میوۀ خویش در موسمش آرَد به بار، و برگش نیز پژمرده نشود،” (مزمور ۱: ۳).
برای ما ایرانیان که سال نو همزمان است با بهاری نو، و نیز برای برخی از کشورها که نوروز را جشن میگیرند، سال نو یادآور نو شدن طبیعت است.
…
وقتی نوروز از راه میرسد، در همه جا میشنویم که “طبیعت نو میشود.” بهراستی هم چنین است.
…
آیا میدانستید نخستین انسانی که روحاً و جسماً و با بدنی جلاليافته و غيرفانی، به آسمان صعود نمود، عیسی مسیح است؟
…
امروزه از طريق رسانههای ماهوارهای، زياد در بارۀ شادیای که در مسيح يافت میشود، میشنویم. اما دليل اصلی این شادی چيست؟
…
یکی از پیامهای عید میلاد مسیح يا کريسمس، آمدن نور به اين جهانِ تاريک است. یوحنا می فرماید: “در او حیات بود و آن حیات، نور آدمیان بود.” (یوحنا ۱: ۴). و در انجيل مقدس می خوانيم: “محکومیت در این است که نور به جهان آمد، امّا مردمان تاریکی را بیش از نور دوست داشتند، چرا که اعمالشان بد است. زیرا هر آن که بدی را به جا می آوَرَد از نور نفرت دارد و نزد نور نمی آید، مبادا کارهایش آشکار شده، رسوا گردد.” (یوحنا ۳: ۱۹- ۲۰).
درست پنجاه روز پس از رستاخيز و زنده شدن مسیح، یهودیان از نقاط مختلف جهان، برای “پنتیکاست”، یعنی “پنجاهه”، در اورشلیم گرد آمده بودند.
…
سعدی، شاعر بزرگ ایرانی، گفته: “نابرده رنج، گنج میسّر نمیشود!” چه گفتۀ پرمغزی! مسیح نیز فرمود: “اگر دانۀ گندم در خاک نیفتد و نمیرد، تنها میماند؛ امّا اگر بمیرد بارِ بسیار میآورد.” (یوحنا ۱۲: ۲۴). مسیح به مرگ و تدفین خود و ثمرات آن اشاره میفرمود. مسیحیان در چنین روزهایی، خاطرۀ مرگ و رستاخیز او را گرامی میدارند، چرا که او با این کار، نجات و حيات ابدیِ ايماندارانش را تضمین نمود. آمین!
در برخی از کشورهای غربی، مسیحیان بههنگام شروع سال جدید، هر یک برای سال جدید خود، تصمیمی استوار میگیرند و هدفی تعیین میکنند تا در طول سال به آن جامۀ عمل بپوشانند.
…
آن هنگام که فرشتۀ خداوند بر مریم باکره، مادر عیسای مسیح، ظاهر شد، به او گفت: “اینک آبستن شده، پسری خواهی زایید و نامش را عیسی خواهی نهاد. او بزرگ خواهد بود و پسر خدای متعال خوانده خواهد شد . . . او تا ابد بر خاندان یعقوب سلطنت خواهد کرد و پادشاهی او را هرگز زوالی نخواهد بود.” (انجيل مقدس، لوقا ۱: ۳۱ تا ۳۳). چقدر مناسب است شادی کنیم که خدای نيکو، چنین نجاتدهندۀ بینظيری برای بشریت فراهم ساخته است!
