اندیشه‌های روحانی

بسیاری از مردم، حیران و پریشان می‌پرسند: “بالاخره کدام راه به خدا می‌رسد؟” بعضی می‌گویند: “به هر راهی که واقعاً ایمان داشته باشی، عاقبت رستگار می‌شوی!” اما خداوند و منجی ما عیسای مسیح، فرمود: “من راه و راستی و حیات هستم؛ هیچ‌کس جز به‌واسطۀ من، نزد پدر نمی‌آید.” (یوحنا ۱۴: ۶). واقعيت اين است که همۀ راهها به روم ختم نمی‌شوند!

آیا می‌دانستید که شرکت در هر محفل و جمعی خدا را خشنود نمی‌سازد؟ داوودِ پیامبر می‌فرماید: “خوشا به حال کسی که در مشورت شریران گام نزند و در راه گنهکاران نایستد و در محفل تمسخرگران ننشیند؛” (مزمور ۱: ۱). هم‌صحبت شدن با بدکاران و مسخره کنندگانِ خدا موجب ناخشنودی خدا می‌گردد. اما آنچه خدا را خشنود می‌سازد، این است: “مقدسینی که بر زمینند، . . . همۀ خوشی من در ایشان است.” (مزمور ۱۶:‏ ۳).

شخص دانایی گفته: “برای اشتباهات خودمان وکیل هستیم، برای اشتباهات دیگران، قاضی!” آیا از اشتباهات خود دفاع می‌کنیم، و اشتباهات دیگران را محکوم. عیسای مسیح فرمود: “چرا پَرِ کاه را در چشم برادرت می‌بینی، امّا از چوبی که در چشم خود داری غافلی؟ . . . ای ریاکار، نخست چوب را از چشم خود به در آر، آنگاه بهتر خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون کنی.” (متی ۷: ۳ و ۵).

بعضی از ما بسیار پرتوقع هستیم و از دیگران انتظار داریم مرتب به ما “سرویس” بدهند. چنین حالتی ممکن است ریشه‌هایی در تربیتی که در خردسالی دریافت کرده‌ایم، داشته باشد. اما بسیار درست است که ما ايماندارانِ مسيحی، از خداوند و منجی‌مان عیسای مسیح الگو بگیریم که فرمود، “نيامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد.” (مرقس ۱۰: ۴۵).