بوی عود. گل بیدمشک. شیرینی نخودچی. خانهای تمیز. اینها اولین تصویرهایی است که از کودکیام از نوروز در حافظهام ثبت شده است. منزلمان را که حسابی خانهتکانی میشد دوست داشتم.
هر چیزی سر جایش قرار داشت، آماده برای پذیرایی از میهمانان. در بیرون از خانه هم طبیعت نو بود، با برگهایی که تازه سبز شده بودند. بهراستی که نوروز ما ایرانیان چیز دیگری است. نو شدن همه چیز، در درون خانه و در بیرون آن.
راستی آیا در این روزهای شاد و خاطرهانگیز، به فکر خانهتکانی فکر و دل خود افتادهاید؟ در طول سال، با گذشت زمان، گاه ممکن است ذهن ما محل نگهداری از افکار و احساساتی منفی شود. بهقول یکی از دوستانم، فکر ما تبدیل به زبالهدانی میشود! آیا فکر نمیکنید نوروز زیبای ما بهترین فرصت برای خانهتکانی فکر و دلمان باشد؟ آیا تصور نمیکنید که موقعیت خوبی است تا کینهها، بغضها، افکار تلافیجویانه، حسادتها، دشمنیها، رقابتها، چشم و همچشمیها، حرص پول، غرور و تکبر را از دل خود بزداییم؟ فرمایش پولس رسول در اینجا مصداقی کاملاً بهجا دارد که به مسيحيان میفرماید: “باید طرز فکر شما نو شود؛ و انسان جدید را در بر کنید که آفریده شده است تا در پارسایی و قدوسیتِ حقیقی، شبیه خدا باشد.” (افسسیان ۴:۲۳-۲۴).
نوروزتان پیروز!