نوروز نزدیک است و مردم در تکاپوی تدارک مقدمات آن هستند. خیابانها شلوغ است و مردم برای خرید شب عید، به کوچه و بازار آمدهاند. بوی بهار به مشام میرسد.
یادم هست وقتی بچه بودم، پدر و مادرم هرطور شده، پول تهیه میکردند تا برای ما فرزندانشان، لباسها و کفش نو بخرند. وقتی هم بعد از تعطیلات، به مدرسه بازمیگشتیم، روز اولْ همه با لباسها و کفش نو به مدرسه میآمدند. در این میان، بچههایی که بضاعتی نداشتند، شرمسار میشدند!
راستی، آیا در این روزها که همه مشغول خرید شب عید هستند، بهياد فقیران هستیم؟ آیا متوجه هستیم که بسیاری از خانوادهها پول ندارند برای فرزندانشان لباس نو و کفش تازه بخرند؟ آیا واقعاً به این واقعیت توجه داریم؟ یوحنای رسول میفرماید: “اگر کسی از مال دنیا برخوردار باشد و برادر خود را محتاج ببیند، اما شفقت خود را از او دریغ کند، چگونه محبت خدا در چنین کسی ساکن است؟ فرزندان، بیایید محبت کنیم، نه به زبان و در گفتار، بلکه به راستی و در کردار!” (رسالۀ اول یوحنا ۳:۱۷-۱۸).
پس بیایید بهعنوان ايماندارانِ به مسيح و فرزندان خدای محبت، در این روزها فقیران و نیازمندان را بهياد آوریم و مواهب خود را با آنان تقسیم کنیم. آمین.